ଆନ୍ତର୍ଜାତିୟ ଅଶାନ୍ତି, ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଓ ମାନବତାର ନୀରବତା: ମହାଭାରତର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ରୁ ଏକ ଚିନ୍ତନ।

ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଅଶାନ୍ତି, ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଓ ମାନବତାର ନୀରବତା
ମହାଭାରତର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏକ ଚିନ୍ତନ।
ପ୍ରକାଶକ: ସୁବାଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଦାଶ
ସଂସ୍ଥାପକ ସମ୍ପାଦକ – civiclens.substack.com⁠
ଆଜିର ବିଶ୍ୱ ଏକ ଗଭୀର ଅନିଶ୍ଚିତ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଗତି କରୁଛି।
ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରେ ଯୁଦ୍ଧ, ଇଉକ୍ରେନ ଓ ରୁଷିଆ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିବା ସଂଘର୍ଷ, ଆର୍ଥିକ ପ୍ରତିବନ୍ଧ, ଇନ୍ଧନ ସଙ୍କଟ ଓ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ମହଙ୍ଗାଇ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଇଛି।
ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ହୁଏନି।
ତାହାର ପ୍ରଭାବ ପହଞ୍ଚେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରତି କୋଣ କୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରକୁ।
ଯେତେବେଳେ ଏକ ଦେଶରେ ବୋମା ବିସ୍ଫୋରଣ ହୁଏ, ତାହାର ପ୍ରଭାବ ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଉପରେ ପଡେ। ଯେତେବେଳେ ବୃହତ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଶ ଗୁଡିକ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ସାମିଲି ହୋଇ ପଡନ୍ତି ତାହା ମହା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରଭାବ ରେ ଅନ୍ୟ ଦେଶ ଉପରେ ପଡେ। ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଏପରି ହୋଇ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ କରି ଦେଉଛି। ଯୁଦ୍ଧ ଫଳରେ ;ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଦର ବଢୁଛି
ଖାଦ୍ୟ ରମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି 'ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ ,ଶିଳ୍ପ ଓ ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଛି।,
ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଆର୍ଥିକ ଚାପରେ ପଡୁଛନ୍ତି।
ଭାରତ ପରି ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଏହି ସଙ୍କଟ ଅଧିକ ଗୁରୁତର, କାରଣ ଆମେ ବହୁ ପରିମାଣରେ କ୍ରୁଡ଼ ତେଲ ଆମଦାନୀ କରୁଛୁ। ତେଣୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଯୁଦ୍ଧର ପ୍ରଭାବ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଆମ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି।
ମହାଭାରତର ଶିକ୍ଷା :
ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ସଦା ଅନ୍ୟାୟ, ଅହଂକାର ଓ ନୀରବତାର ପରିଣାମକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିଆସିଛି।
ମହାଭାରତ ର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଘଟଣା ହେଉଛି କୁରୁ ସଭାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନ।
ସେହି ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ:ଭୀଷ୍ମ,ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ,କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ,
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର,ମହାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ,ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବଳଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ।
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବରେ ଅପମାନ କରାଗଲା, ଅଧିକାଂଶ ନୀରବ ରହିଲେ।
ସେହି ନୀରବତା ଅନ୍ୟାୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ଏହି ନୀରବତା ଓ ଧର୍ମର ପକ୍ଷରେ ସ୍ୱର ଉଠାଇବାର ଅସଫଳତା ଶେଷରେ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧର କାରଣ ହେଲା।
ଫଳସ୍ୱରୂପ:ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣହାନି,ରାଜ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ,ପରିବାର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା,
ଆର୍ଥିକ ଧ୍ୱଂସ,ଓ ସାମାଜିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଘଟିଲା।
ମହାଭାରତ ଆମକୁ ଶିଖାଏ:
ଅନ୍ୟାୟ କେବଳ ଅତ୍ୟାଚାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼େନି, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ନୀରବତା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ।
ଇତିହାସ କ'ଣ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେଉଛି?
ଆଜିର ବିଶ୍ୱରେ ଆମେ ପୁଣି ଦେଖୁଛୁ:
ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା,ସାମରିକ ଗଠଜୋଡ଼,ଆର୍ଥିକ ପ୍ରତିବନ୍ଧ,
ପ୍ରକ୍ସି ଯୁଦ୍ଧ,ଏବଂ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଅବିଶ୍ୱାସ।
ମାନବ ସଭ୍ୟତା ବିଜ୍ଞାନରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନୈତିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନର ଅଭାବ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ଆଜିର ଯୁଦ୍ଧ ଧନୁଷ-ବାଣର ନୁହେଁ।
ଏହା: ମିସାଇଲ,ଡ୍ରୋନ,ସାଇବର ଯୁଦ୍ଧ,ତଥ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ,
ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଚାପର ଯୁଗ।
ଏହା ଆଧୁନିକ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ପରି ଲାଗୁଛି।
ନେତୃତ୍ୱର ଭୂମିକା :
ସତ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ କେବଳ ସାମରିକ ଶକ୍ତିରେ ନୁହେଁ।
ଏହାର ଆଧାର:ଜ୍ଞାନ,ସଂୟମ,ନ୍ୟାୟ,ସଂଲାପ,ଓ କରୁଣା।
ଇତିହାସ କେବଳ ବିଜେତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖେନି, ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରେ।
କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ପୁନଃପୁନି ଶାନ୍ତିର ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ।
ଏହା ଆଜିର ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ଏକ ଶାଶ୍ୱତ ଶିକ୍ଷା।
ନାଗରିକଙ୍କ ଭୂମିକା:
ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ନାଗରିକଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି।
ଏକ ସଚେତନ ସମାଜ: ନିର୍ଭୟରେ
ଘୃଣା ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରଚାରରୁ ଦୂରରେ ରହିବା,
ଶାନ୍ତି ଓ ମାନବତାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା,
ଜାତୀୟ ସମ୍ପଦ ସଞ୍ଚୟ କରିବା,
ଓ ସାମାଜିକ ସମନ୍ୱୟ ରକ୍ଷା କରିବା।
ଛୋଟ ଛୋଟ ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ:
ଇନ୍ଧନ ସଞ୍ଚୟ,
ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ,
ସ୍ଥାନୀୟ ଉତ୍ପାଦକୁ ସମର୍ଥନ,
ଓ ଆବଶ୍ୟକତାମନ୍ଦଙ୍କୁ ସହଯୋଗ।
ନୀରବତା ନୁହେଁ, ନୈତିକ ସାହସ ଆବଶ୍ୟକ
ସଭ୍ୟତା ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିପଦ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ନୁହେଁ — ନୀରବତା ମଧ୍ୟ ଏକ ବିପଦ।
ଯେତେବେଳେ ଭଲ ଲୋକ ଅନ୍ୟାୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଚୁପ୍ ରହନ୍ତି, ସମାଜ ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଘର୍ଷର ଦିଗକୁ ଗତି କରେ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନର ଶିକ୍ଷା ଆଜି ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାବରେ ପ୍ରସଙ୍ଗିକ:
“ଅନ୍ୟାୟ ସମ୍ମୁଖରେ ନୀରବତା ଶେଷରେ ବିନାଶର ସହଭାଗୀ ହୋଇଯାଏ।”
ଉପସଂହାର
ବିଶ୍ୱକୁ ଆଉ ଏକ ମହାଭାରତ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ମାନବ ସଭ୍ୟତା ଏବେ ଇତିହାସ, ଧର୍ମ, ଓ ମାନବୀୟ ଅନୁଭବରୁ ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଶାନ୍ତି ଦୁର୍ବଳତା ନୁହେଁ।
ସଂଲାପ ପରାଜୟ ନୁହେଁ।
କରୁଣା ଅସଫଳତା ନୁହେଁ।
ସତ୍ୟ ବିଜୟ ସେହି ସଭ୍ୟତା, ଯେଉଁଥିରେ ନ୍ୟାୟ ସହିତ ମାନବତାକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଏ।