অস্তিত্বৰ সংকটত অসমৰ গৰাখহনীয়াগ্ৰস্ত আৰু উচ্ছেদিত লোকঃ এক মানৱীয় ট্ৰেজেডী।
অস্তিত্বৰ সংকটত অসমৰ গৰাখহনীয়াগ্ৰস্ত আৰু উচ্ছেদিত লোকঃ এক মানৱীয় ট্ৰেজেডী।
অসমৰ ভৌগোলিক আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত নদীৰ গৰাখহনীয়া কেৱল এক প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ নহয়, ই এক জীৱন্ত অভিশাপ। ইয়াত আগবঢ়োৱা পাঁচখন ছবিয়ে এই ভয়াবহ বাস্তৱৰ এক কৰুণ ছবি দাঙি ধৰিছে। প্ৰকৃতিৰ কোপ আৰু প্ৰশাসনৰ কঠোৰতাৰ মাজত পিষ্ট হোৱা এইসকল লোকৰ দুৰ্দশা সমগ্ৰ জাতিটোৰ বাবে এক গভীৰ চিন্তাৰ বিষয়।
১। চকুলোৰে গঢ়া ঘৰ আৰু নিৰুদ্দেশ যাত্ৰা (প্ৰথম ছবি)
প্ৰথমখন ছবিত দেখা গৈছে যে যিখন ঘৰ নদীয়ে কাঢ়ি নিলে, সেই ঘৰৰ শেষ চিনস্বৰূপ চালখন কান্ধত লৈ এমুঠি আশ্ৰয়ৰ বাবে এক অজান ঠাইলৈ ঢাপলি মেলিছে এটা পৰিয়ালে। এই দৃশ্যই আমাক প্ৰশ্ন কৰে— ভাৰতীয় নাগৰিক হিচাপে এওঁলোকৰ ঠিকনা ক’ত?
২। উচ্ছেদৰ নামত অমানৱীয়তা (দ্বিতীয় ছবি)
বিড়ম্বনাৰ বিষয় এয়ে যে, প্ৰকৃতিৰ কৱলৰ পৰা বাচি অহা এই দুৰ্ভগীয়া লোকসকলে যেতিয়া জীৱন আৰু জীৱিকাৰ তাগিদাত কোনো এটুকুৰা খালী ঠাইত মূৰ গুজিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেতিয়া চৰকাৰী তন্ত্ৰই তেওঁলোকক 'বেদখলকাৰী' আখ্যা দি অমানৱীয়ভাৱে উচ্ছেদ চলায়। এই উচ্ছেদ কেৱল ঘৰ ভঙা নহয়, ই তেওঁলোকৰ জীয়াই থকাৰ শেষ আশাকো নিঃশেষ কৰি পেলায়।
৩। অস্থায়ী শিবিৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ নিষ্ঠুৰতা (তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ ছবি)
গৃহহীন হোৱাৰ পিছত এই লোকসকলে টিৰপালৰ তলত অস্থায়ী শিবিৰ পাতি অতি কষ্টৰে দিন কটাইছে। কিন্তু ধুমুহা-বৰষুণে তেওঁলোকৰ এই কঁকাল ভগা আশ্ৰয়স্থলকো তচনচ কৰি পেলাইছে। তেওঁলোকৰ জীৱনটো আজি ধুমুহাই উৰুৱাই নিয়া টিৰপালৰ দৰেই অনিশ্চিত হৈ পৰিছে।
৪। অবোধ শিশুৰ কৰুণ চাৱনিঃ আটাইতকৈ বেদনাদায়ক দৃশ্য (পঞ্চম ছবি)
পঞ্চমখন ছবিত দেখা উচ্ছেদিত পৰিয়ালৰ অবোধ শিশুবোৰৰ চাৱনি আটাইতকৈ মৰ্মান্তিক। তেওঁলোকৰ নিষ্পাপ মুখমণ্ডলত কেৱল ভয়, অনিশ্চয়তা আৰু এক অবুজ বেদনা। তেওঁলোকে নাজানে কিয় তেওঁলোকৰ ঘৰ ভাঙি দিয়া হ'ল, কিয় তেওঁলোক ভোকত থাকিব লগীয়া হৈছে বা কিয় তেওঁলোকৰ শৈশৱটো টিৰপালৰ তলত শেষ হৈ গৈছে। এই শিশুবোৰৰ চাৱনিয়ে আমাৰ সমাজৰ আৰু প্ৰশাসনৰ বিবেকক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে।
প্ৰশ্নটো ইয়াত নহয়, সমাধান ক’ত?
◾️সংবিধান, অধিকাৰ আৰু মানৱতাঃ ভাৰতীয় সংবিধানৰ ২১ নং অনুচ্ছেদে প্ৰতিগৰাকী নাগৰিকক মৰ্যাদাৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ দিছে। কিন্তু যেতিয়া চৰকাৰে বিকল্প সংস্থাপন অবিহনেই উচ্ছেদ চলায়, তেতিয়া 'অধিকাৰ' বা 'মানৱতা'ৰ দৰে শব্দবোৰ অৰ্থ আৰু তাৎপৰ্যহীন হৈ পৰে।
◾️ত্ৰিশক্তিৰ ভূমিকাঃ ন্যায়পালিকা, বিধানপালিকা আৰু কাৰ্যপালিকাঃ
▪️প্ৰশাসনে কেৱল উচ্ছেদ কৰাতে ক্ষান্ত নাথাকি তেওঁলোকৰ পুনৰ সংস্থাপনৰ বাবে কিয় অগ্ৰাধিকাৰ নিদিয়ে?
▪️️বিধানপালিকাই খহনীয়া আৰু বানপানী সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধানৰ বাবে শক্তিশালী নীতি কিয় প্ৰস্তুত কৰা নাই?
▪️️ন্যায়ালয়বোৰে অসহায় নাগৰিকৰ সুৰক্ষাৰ বাবে অধিক সক্ৰিয় ভূমিকা লোৱাটো প্ৰয়োজনীয়।
☑️ মানৱাধিকাৰ আয়োগ আৰু নেতাসকলৰ ভূমিকাঃ মানৱাধিকাৰ আয়োগৰ নীৰৱতা সঁচাকৈয়ে দুৰ্ভাগ্যজনক। আনহাতে, বহু ক্ষেত্ৰত স্বাৰ্থান্বেষী নেতাসকলে এই দুৰ্দশাগ্ৰস্ত লোকসকলক কেৱল 'ভোটবেংক' হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
☑️ সচেতন নাগৰিকৰ কৰণীয়ঃ
সচেতন নাগৰিক হিচাপে আমি আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াক কেৱল ধৰ্ম, জাতি বা পৰিচয়ৰ ভিত্তিত নহয়, এজন মানুহ হিচাপে চোৱাৰ প্ৰয়োজন। চৰকাৰৰ ভুল নীতিৰ বিৰুদ্ধে আৰু এই নিৰাশ্ৰয় লোকসকলৰ পক্ষে জনমত গঠন কৰাটো সমাজৰ দায়িত্ব।
জনতাৰ চৰকাৰ বুলি ক’লে কেৱল শাসন কৰাক নুবুজায়, বৰঞ্চ দুখীয়াৰ চকুলো মচা আৰু তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিয়াহে বুজায়। চৰকাৰে "বেদখলকাৰী" বুলি উচ্ছেদ কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁলোক যে "গৰাখহনীয়াগ্ৰস্ত ভাৰতীয় নাগৰিক", সেইটো বিচাৰ কৰাটো অত্যন্ত জৰুৰী।
📌মানৱতাহীন উন্নয়ন কেতিয়াও সৰ্বাংগীন হ’ব নোৱাৰে।
আব্দুল হাই
সাধাৰণ সম্পাদক
এ আই ইউ ডি এফ।
