ସ୍ମୃତିର ସବରି ବିଦ୍ୟା ଭବନ : ଏମ ଭି ୭୯

( ସୁକୁମାର ମଣ୍ଡଲ)
୧୯୯୮ର ସେଇ ଦିନଗୁଡିକ,
ମନର ପଟଳରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ତରୁଣ,
ସବରି ବିଦ୍ୟା ଭବନ ଆମର ପ୍ରାଣ,
ସେଇଠି ଲୁଚିଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନର ଗୀତ ଗୁଞ୍ଜନ।
ପଛପଟେ ଥିଲା ବାଳକ ଛାତ୍ରାବାସ,
ସକାଳୁ ହସ ଓ କୋଳାହଳର ଆବାସ,
ବାମପଟେ ବାଳିକା ଛାତ୍ରୀ ବାସ ଶାନ୍ତ,
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସଂକଳ୍ପର ହସିଥିବା କାନ୍ତ।
ଡାହାଣ ପଟେ ବିସ୍ତୃତ ଖେଳପଡ଼ିଆ,
ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ସେଇ ମଞ୍ଚ ଆମର,
ଦୌଡ଼, କ୍ରୀଡା, ହସର ମଧୁର ସ୍ୱର,
ମିତ୍ରତାର ଗାଁଠି ହେଉଥିଲା ଦୃଢ଼ ଓ ଘନିଷ୍ଠର।
ସାମ୍ନା ପଟେ ଥିଲା ରାସ୍ତା ଲମ୍ବା,
ଯେଉଁଠି ଆସୁଥିଲା ଆଗାମୀ ଦିନର ଆଶା,
ଫୁଲ ବଗିଚାର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା ପବନ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତ ଥିଲା ନୂଆ ଜୀବନର ଆମନ୍ତ୍ରଣ।
ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ସେଠି ସାରଙ୍କ ଶିକ୍ଷା,
ନୀତି ଓ ଶିଷ୍ଟାଚାରର ମୂଳ ଦୀକ୍ଷା,
ଜେନା ସାରଙ୍କ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ,
ଅନ୍ଧକାର କାଟି ଦେଉଥିଲା ପଥର ଶୋକ।
ଖଣ୍ଡୁଆଲ ମେଡାମଙ୍କ ମମତାର ଛାୟା,
ପଣ୍ଡା ସାରଙ୍କ ଶବ୍ଦର ମଧୁର ମାୟା,
ସୁବୁଦ୍ଧି ସାରଙ୍କ ଗମ୍ଭୀର ଦୃଷ୍ଟି,
ଦାସ ସାରଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ଜୀବନର ପୃଷ୍ଠି।
ବିଶୋଇ ସାରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରେରଣା,
ପାଲ ସାରଙ୍କ ଶିଷ୍ଟତାର ଧାରା,
ମହାପାତ୍ର ସାରଙ୍କ ଶବ୍ଦର ଗଭୀରତା,
ବେହେରା ସାରଙ୍କ ହସର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟତା।
ସାହୁ ସାରଙ୍କ ନିରବ ଶିକ୍ଷା,
ମନକୁ ଦେଇଥିଲା ଅପାର ଦିକ୍ଷା,
ସେଇ ସମୟ ଆଜି ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଜୀବନ୍ତ,
ସ୍ମୃତିର ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖା ଅମର ଅନନ୍ତ।
ସବରି ବିଦ୍ୟା ଭବନ, ତୁମେ ଆମର ଗର୍ବ,
ସ୍ମୃତିର ସୁନାଳି ଆଲୋକରେ ଚିରଅବିରତ ସର୍ବ,
ତୁମର ଛାୟାରେ ଗଢ଼ିଲା ଆମ ଜୀବନ,
ତୁମେ ଆମ ମନରେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ।