​शिक्षण क्षेत्राचे दोन टोक: आदर्श आणि विकृतीचा संघर्ष!

​जळगाव: शिक्षण हे समाजाला अज्ञानाच्या अंधारातून प्रकाशाकडे नेणारे साधन मानले जाते. 'शाळा' हा शब्द उच्चारला तरी डोळ्यासमोर एक पवित्र मंदिर आणि संस्कारांची शिदोरी देणारे गुरुजी उभे राहतात. मात्र, अलीकडे जळगाव जिल्ह्यात घडलेल्या दोन घटनांनी या शिक्षण क्षेत्रातील जळजळीत विरोधाभास समोर आणला आहे. एका बाजूला आदर्श शिक्षिका उज्ज्वला सावकारे यांच्यासाठी संपूर्ण गावाची माया ओसंडून वाहत आहे, तर दुसरीकडे एका शिक्षकाने केलेल्या कृत्याने मान शरमेने खाली गेली आहे.
​प्रेमाचा जनसागर: उज्ज्वला सावकारे
जळगाव तालुक्यातील पाथरी येथील जिल्हा परिषद शाळेत कार्यरत असलेल्या उज्ज्वला सावकारे यांची बदली झाली आणि संपूर्ण गाव ढसाढसा रडले. केवळ विद्यार्थीच नव्हे, तर आजी-माजी ग्रामस्थांनी ही बदली रद्द करण्यासाठी जिल्हाधिकाऱ्यांपर्यंत धाव घेतली. एका शिक्षिकेने आपल्या कर्तृत्वाने आणि माणुसकीने गावकऱ्यांच्या मनात अढळ स्थान निर्माण केले, हे या घटनेतून सिद्ध झाले. जेव्हा शिक्षक विद्यार्थ्यांच्या आयुष्याला आकार देतो, तेव्हा समाज त्याच्यासाठी ढाल बनून उभा राहतो, याचे हे जिवंत उदाहरण आहे.
​पावित्र्याला काळिमा: दुसरी काळी बाजू
मात्र, याच जिल्ह्यातील दुसऱ्या एका घटनेने 'गुरु-शिष्य' या पवित्र नात्याला तडा दिला आहे. एका शिक्षकाने विद्यार्थिनीवर केलेला अत्याचार हा केवळ गुन्हा नसून तो समाजाच्या विश्वासाला दिलेला तडा आहे. ज्यांच्या हातात देशाचे भविष्य घडवण्याची जबाबदारी आहे, त्यांनीच जर अशा प्रकारचे नीच कृत्य केले, तर पालकांनी विश्वास कुणावर ठेवावा?
​प्रशासनाचा ढिम्म कारभार?
लेखामध्ये नमूद केल्याप्रमाणे, जिल्हा परिषदेत काही अधिकारी २०-२५ वर्षांपासून एकाच खुर्चीवर ठाण मांडून बसले आहेत. या 'पंटर' संस्कृतीमुळेच खऱ्या अर्थाने काम करणाऱ्या शिक्षकांना त्रास होतो आणि विकृत मानसिकतेच्या लोकांना अभय मिळते का? असा प्रश्न आता उपस्थित होत आहे.
​निष्कर्ष: विचार करण्याची वेळ
चांगल्या शिक्षकासाठी लोक रस्त्यावर उतरतात, पण त्याच वेळी अशा नराधम शिक्षकांना वेळीच वेसण का घातली जात नाही? शिक्षणाचे व्यापारीकरण आणि प्रशासकीय अनास्था यामुळे या पवित्र क्षेत्राचे नुकसान होत आहे. जर आपल्याला आपली पिढी सुरक्षित ठेवायची असेल, तर केवळ बदलीचे नियम लावून चालणार नाही, तर शिक्षकांच्या नैतिकतेची आणि प्रशासनाच्या पारदर्शकतेची पडताळणी होणे ही काळाची गरज आहे.
लेखक मयूर कासार रावेर