“പഞ്ഞി മിട്ടായി പ്രതിരോധം”

“പഞ്ഞി മിട്ടായി പ്രതിരോധം”

കാവറത്തിയിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ട പ്രതിഷേധം ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു ബഹുജന പ്രക്ഷോഭമായി തോന്നുമെങ്കിലും, വെറും ഒരു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അത് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഇന്ന് ഭരണകൂടം കൂടുതൽ കർശന സുരക്ഷയോടും നിയന്ത്രണങ്ങളോടും കൂടി റോഡുകൾ വീണ്ടും അടച്ചപ്പോൾ, പ്രതിഷേധത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടു.

അതായിരുന്നു — “പഞ്ഞി മിട്ടായി പ്രതിരോധം”.

പഞ്ഞി മിട്ടായി പോലെ — കാണാൻ വലുതും നിറമുള്ളതും, പക്ഷേ ഒരു സ്പർശത്തിൽ തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നതും. ദ്വീപിലെ ഈ പ്രതിഷേധവും അതുപോലെയാണ്. ഒരു നിമിഷം ഉയരുന്ന വികാരപ്രകടനം, പക്ഷേ സ്ഥിരതയില്ലാത്തത്.

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ അല്ല, അതിന്റെ ദൈർഘ്യത്തിലാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ കണ്ടത്, ഒരു ദിവസത്തെ ഉണർവ് മാത്രമാണ്. തുടർന്ന് വന്നത് മൗനം. ആ മൗനം ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

ഇത് ഭരണകൂടത്തിനുള്ള ഒരു വ്യക്തമായ സന്ദേശമാണ്:
“ഈ സമൂഹം പൊട്ടിത്തെറിക്കും, പക്ഷേ പിടിച്ചുനിൽക്കില്ല.”

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവർക്ക് ഇന്ന് കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, കൂടുതൽ ശക്തമായ നിയന്ത്രണങ്ങളോടെ, അതേ തീരുമാനം വീണ്ടും നടപ്പിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. പ്രതിഷേധം താൽക്കാലികമാണെന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പാണ്.

ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് പിന്നിൽ ചില ഗുരുതരമായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ആദ്യമായി, ദ്വീപ് സമൂഹത്തിൽ പ്രതിരോധത്തിന്റെ തുടർച്ച (continuity of resistance) ഇല്ല. പ്രതിഷേധം ഒരു പരിപാടിയായി മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു. അത് ഒരു പ്രക്രിയയാകുന്നില്ല. പ്രതിഷേധം തുടങ്ങുന്നു, പിന്നെ അവസാനിക്കുന്നു — ഇടയിൽ ഒരു പദ്ധതിയും, ദിശയും ഇല്ലാതെ.

രണ്ടാമതായി, ഭയം ഒരു നിശ്ശബ്ദ യാഥാർത്ഥ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ചെറിയ സമൂഹമായതിനാൽ, ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതം പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, തുറന്ന നിലപാട് എടുക്കുന്നത് പലർക്കും അപകടകരമായി തോന്നുന്നു. ഇത് പ്രതിഷേധത്തെ താൽക്കാലികമാക്കുന്നു.

മൂന്നാമതായി, നേതൃത്വത്തിന്റെ അഭാവം. ഒരു പ്രതിഷേധം നിലനിർത്താൻ, അതിനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ, ഭരണകൂടത്തോട് ചർച്ചകൾ നടത്താൻ ഒരു വ്യക്തമായ നേതൃസംവിധാനം ആവശ്യമുണ്ട്. ഇവിടെ അത് കാണുന്നില്ല. അതിനാൽ പ്രതിഷേധം ഒരു ദിവസത്തെ സംഭവമായി ചുരുങ്ങുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇന്നത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നടപടി — കൂടുതൽ പൊലീസ് വിന്യാസത്തോടെയും കർശന നിയന്ത്രണങ്ങളോടെയും റോഡുകൾ അടയ്ക്കൽ — ഒരു നിയമനടപടി മാത്രമല്ല. അത് ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്:

“നിങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം പഞ്ഞി മിട്ടായിയാണ്; ഞങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം ഇരുമ്പാണ്.”

ഇത് ദ്വീപ് സമൂഹത്തിന് നാണമേറിയ തിരിച്ചറിവാണ്. അവകാശങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ, പ്രതിഷേധം സ്ഥിരതയുള്ളതായിരിക്കണം. അത് ഒരു ദിവസത്തെ വികാരപ്രകടനം മാത്രമാകരുത്. അത് ഒരു തുടർച്ചയായ പ്രക്രിയയായിരിക്കണം — ഐക്യത്തോടെയും, പദ്ധതിയോടെയും, ഉറച്ച നിലപാടോടെയും.

ഒരു സമൂഹം തന്റെ ശബ്ദം നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, ഭരണകൂടം അതിനെ ഗൗരവമായി കാണില്ല. പ്രതിഷേധം മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, നിയന്ത്രണം ശക്തമാകും.

ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ദ്വീപുകാരുടെ മുന്നിലാണ്:
നമ്മൾ പഞ്ഞി മിട്ടായി പോലുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളിലാണോ തൃപ്തിപ്പെടുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രതിരോധത്തിലേക്കോ നീങ്ങുന്നത്?

കാരണം,
പഞ്ഞി മിട്ടായി പ്രതിരോധം അധികാരത്തെ ബാധിക്കില്ല — അത് വെറും നിമിഷം മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ.
സ്ഥിരമായ പ്രതിരോധം മാത്രമാണ് മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്.