"എന്റെ ജനനം ഒരു അപകടമായിരുന്നു" (My birth is my fatal accident)

"എന്റെ ജനനം ഒരു അപകടമായിരുന്നു" (My birth is my fatal accident) - രോഹിത് വെമുല തന്റെ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പിൽ എഴുതിയ ഈ വരികൾ പത്ത് വർഷത്തിനിപ്പുറവും ഇന്ത്യൻ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയ്ക്കും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. രോഹിത് മരിച്ചിട്ട് പത്ത് വർഷം തികയുമ്പോഴും, അദ്ദേഹം വിട്ടുപോയ ഇടങ്ങളിൽ വിവേചനത്തിന്റെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും കരിനിഴലുകൾ മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അത് കൂടുതൽ ഭീകരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

2014-ൽ കേന്ദ്രത്തിൽ അധികാരമാറ്റം ഉണ്ടായതിനുശേഷം, ഇന്ത്യയിലെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വലിയ തോതിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ദൃശ്യമായിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ദളിത്-ബഹുജൻ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതായി നാഷണൽ ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോ (NCRB) കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
• സ്ഥാപനവൽകൃത ജാതീയത: ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ദളിത്, ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുട്ടികൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന വിവേചനം ഒരു 'വ്യവസ്ഥാപിത കൊലപാതകമായി' (Institutional Murder) മാറിയിരിക്കുന്നു. പായൽ തദ്‌വി, ദർശൻ സോളങ്കി തുടങ്ങിയവരുടെ മരണങ്ങൾ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
• വിദ്വേഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം: ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന വിദ്വേഷ പ്രസംഗങ്ങളും ലിഞ്ചിംഗ് (lynching) പോലുള്ള അതിക്രമങ്ങളും കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തിനിടെ ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു.
• അവകാശങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള കടന്നുകയറ്റം: സംവരണ അട്ടിമറികളും, വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലെ സ്വകാര്യവൽക്കരണവും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് പുറന്തള്ളാൻ കാരണമാകുന്നു.

രോഹിത് വെമുല ആക്ട്: ഒരു അനിവാര്യത രോഹിത്തിന്റെ പത്താം ചരമവാർഷിക വേളയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ഉയർന്നു കേൾക്കുന്ന ആവശ്യമാണ് 'രോഹിത് വെമുല ആക്ട്'. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ജാതിയുടെ പേരിൽ നടക്കുന്ന വിവേചനങ്ങൾ തടയുന്നതിനും കുറ്റക്കാർക്കെതിരെ കർശന നടപടി എടുക്കുന്നതിനും ഈ നിയമം അത്യാവശ്യമാണെന്ന് വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകരും വാദിക്കുന്നു.

രോഹിത് വെമുല ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ ദളിത്-ബഹുജൻ പോരാട്ടങ്ങളുടെ പ്രതീകമാണ്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുപോലെ, ശാസ്ത്രത്തെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും സ്നേഹിച്ച ഒരു മനുഷ്യനെ കേവലം അവന്റെ ജാതിയുടെ അടയാളങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതി മാറേണ്ടതുണ്ട്.
ഹൈദരാബാദ് സർവകലാശാലയില മുതൽ രാജ്യത്തെ തെരുവുകൾ വരെ രോഹിത് ഉയർത്തിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നു. വിദ്വേഷം പടർത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിനെതിരെയും ജാതിവിവേചനത്തിനെതിരെയും നടത്തുന്ന ഈ പോരാട്ടം ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള പോരാട്ടം കൂടിയാണ്.

രോഹിത് വെമുല മരിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം വിവേചനത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്ന ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയിലൂടെയും ജീവിക്കുന്നു. 10 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം നാം രോഹിത്തിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ചരമവാർഷികമല്ല, മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരായ പുതിയൊരു പ്രതിജ്ഞയാണ്